Tony Gatlif, en azından ben ölene kadar ölümsüzdür.

Gadjo Dilo, Latcho Drom, Exil, Korkoro, Vengo, Transylvania sırasıyla izlemiştim filmlerini. Onu tanımadan önce, Çingenelerin hamisi, onları en iyi anlatan yönetmen olarak Kusturica'yı bellemiştim. Fakat Gatlif daha içeriden, daha yontmadan, Batılılar da beğensin derdi olmadan anlatmıştı Çingeneleri. Hem de notalarla film çekerek anlatmıştı. 

Çok beğendiğim Akira Kurosawa ve daha eli maşalı olan, ödül mödül, Batı matı, Hollywood molivud takmayan Masaki Kobayaşi gibiydi Gatlif'in farkı. 

Hani başka bir ülkede Çin lokantası açarsın da daha geniş bir kitle sevsin, lokantaya gelsin diye mutfağı revize edersin, (Ataşehir'de bir Çin lokantasının, kebapçı benzeri menüler hazırladığını hatırlıyorum.) Gatlif, "Yersen kardeşim, biz buyuz" dedi ve Çingeneleri anlattı. 

Şimdi nasıl öldü derim. Her gün ya bir filmini bir konuyla ilgili hatırlıyorum, ya da (kendisi çok iyi bir müzisyendir) bir müziğini... 

Tony Gatlif en azından ben ölene kadar ölümsüzdür.