(Müfit Can Saçıntı Adile Naşit pankartı taşırken biz kuzucukları 32 yıl sonra Taksim'e giriyoruz)Demirel, popülist politikaları tıkandığında Ecevit'i sine-i millete dönmekle tehdit ederdi. Biz de dün sine-i emeğe döndük ve Taksim'e meslek örgütümüz sine-sen kortejiyle girdik.
Şişli'den hareket ederken, önceden hazırlanmış olan pankartlardan aldık. Bana (normal olarak ortalamanın üstü bir hafıza ve sinema bilgisine sahibim ama, tamamen benim ayıbım, hala da ismini bilmiyorum) tanımadığım bir sinema emekçisinin fotoğrafı düştü. Yanyana yürüdüğüm Müfit Can Saçıntı'da, bir yüzünde Adile Naşit'in fotoğrafı, diğer yüzünde çalışma koşullarıyla ilgili isteklerimizin yazılı olduğu bir döviz pankart vardı. Yönetmen arkadaşımız Oya ise Ruhi Su'nun fotoğrafının bulunduğu pankartla yürüyordu. Elimdeki sinema emekçisi abimizi benimle birlikte etrafımdaki kimse tanımıyordu.
Bir süre sonra (serde mizahçılık ve ruhta makaralık olunca) bunun bir yapımcının fotoğrafı olabileceği üzerine fikir yürüttük. Taksim Meydanı'na, hala doğru dürüst telif yasası olmayan, yapımcılardan, TV'lerin dayattığı koşullardan inleyen br meslek örgütü üyesi olarak elimde bir yapımcının pankartı ile giriyordum. Büyük cesaret.
Elmadağ yakınlarındaki bir su molası sırasında Oya, Ruhi Su pankartını bana teslim etti. Suyunu içip pankartını istediğinde artık tahmini yapımcının pankartı onda, hayatım çok özel bir yeri olan Ruhi Su ise bendeydi.
Sine-sen yetkililerine sesleniyorum, ya abimizin adını açıklayın ya da aramızdaki provokatörü ifşa edin.
